آدم‌های چای کیسه‌ای

پیش‌نوشت: این متن رو بعد از خوندن مطلب ” آدم‌های چای کیسه‌ای چگونه‌اند؟” در وبلاگ شاهین کلانتری نوشتم.

آدم های چای کیسه ای

وارد زندگیت می‌شوند.

خیلی زود خوش رنگ و آبش می‌کنند.

عادت میکنی به بودنشان، به حس خوبی که می‌دهند.

بیشتر و بیشتر از جام بودنشان می‌نوشی.

اما جایی از کار می‌لنگد.

هر چه بیشتر می‌نوشی، بیشتر وابسته می‌شوی و زمین‌گیر.

بودنشان، اصیل نیست.

بیهوده می‌نوشی.

رنگی که بر جان لحظه‌هایت زده‌اند، اصالت ندارد.

آنها در لحظه‌لحظه زندگیت نبوده‌اند و با تو در حرارت زندگیت دَم نکشیده‌اند.

از دنیایی دیگرند و افکاری دیگر.

به همان سرعتی که رنگ داده‌اند، سرد می‌شوند و طعم لحظه‌هایت را گس می‌کنند.

آدم‌های چای کیسه‌ای از جنس سرابند.

امان از لحظه‌ای که آن‌ها را با آدم‌های اصیل اشتباه بگیری و یا ناخواسته کسی را آدم چای‌کیسه‌ای زندگیت بکنی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *